De vorige keer koos hij zijn TV-standaard boven de vrouw van wie hij hield. Nu zit hij aan de Egeïsche kust, met het enige waar hij nog op vertrouwt. De dagen lopen in elkaar over. Het zwembad, de middaghitte, een stil huis waar niets gebeurt. Zo vindt hij het fijn. Dan ontmoet hij iemand. Voor haar vallen duurt ongeveer zo lang als een papieren vliegtuigje nodig heeft om een strand over te steken. Deze keer mag hij opnieuw kiezen. Dear Maria, deel twee. Gedraaid op 16 mm door Finn Christian Peper.

Op zoek naar rust laat hij het leven dat hij ooit kende achter zich. Ver van de stad betreedt hij een wereld waarin de tijd lijkt stil te staan. Een plek om terug te kijken op het verleden, de toekomst opnieuw uit te vinden en iemand anders te worden. Maar verandering voltrekt zich zelden in afzondering. Op weg naar een nieuw leven vindt hij verbinding met een ander. Wat begint als een onverwachte ontmoeting, groeit uit tot een verlangen om vast te houden, ergens bij te horen, te geloven in iets wat groter is dan hijzelf. Misschien voelen we ons om dezelfde reden aangetrokken tot mensen en voorwerpen: de behoefte om iets betekenis te geven, het ons eigen te maken. Sommige dingen worden objecten van verlangen. Andere worden het verlangen zelf. Maar verlangen is zelden gelijk verdeeld. Soms ontdekken we, wanneer we het verleden achter ons laten, dat het ons al die tijd heeft gevolgd. Uiteindelijk blijft hij achter met wat hij kwam zoeken, al is het misschien niet op de manier die hij zich had voorgesteld.